இது நமது 96!

96

“இந்த நொட்டுக்குத்தான் நான் ஒன்ட சைட்டுக்கு வாரல்ல! மண்ணாங்கட்டி! எந்நேரமும் ரோட்டுக்கு பீல்ட் பண்ண அனுப்பினா…” தன் வகுப்புத்தோழனும் அணி கேப்டனுமான அவனிடம் சலித்துக் கொண்டான் இவன்.

பாதி வளவுக்குள் பின்னேர வேளைகளில் களைகட்டும் கிரிக்கட் கச்சேரி அது..!

வீதியும் எங்கள் மைதானத்துக்குள் ஒரு பகுதிதான்! அதற்கப்பாலுள்ள மதில்தான் பவுண்டரி! உடல் பருமன் என்பதாலோ என்னவோ எப்போதும் அவன், இவனைத்தான் எல்லைக்கு அனுப்புவான்.!

எரிச்சலுடன் மதிலில் ( பவுண்டரி!! ) கால் குத்தி நின்றவாறு, வேறொரு நபர் போல நடக்கும் போட்டியை அசுவாரசியமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்…

“புர்ரா.. புர்ரா…. ” என்ற பேரிரைச்சல், சுய உணர்வுக்கு கொண்டு வருமுன், பந்து சுவரில் பட்டுத் தெறித்தது…

“சிக்ஸர்!!” என எதிர் அணி கத்த… கேப்டன், இவனை சுட்டெரிப்பது போல பார்த்தான்.!!

“அது…” என்று எதையோ சொல்லி சமாளிக்க வாயெடுத்த போது,

” நீங்க வெளங்கப்படுத்தி நொட்டாம, ஒழுங்கா பீல்ட் பண்ணுங்கோ மண்ணாங்கட்டி! ” என்றவாறு , அதே முறைப்புடன் போலருக்கு வகுப்பெடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டான் அவன்!

“ச்சை… இப்பையும் எடத்த மாத்திறான் இல்ல..” என மனதுக்குள் கறுவிக் கொண்டே… கொஞ்சம் உசாராக காலை சுவற்றில் குத்திக் கொண்டே, மீண்டும் வேடிக்கை…

சில நிமிடங்களில் , வெள்ளை பர்தாக்களின் அணிவகுப்பு வீதியில் தொடங்க, இப்போது கேப்டன் மீதிருந்த கோபம் கொஞ்சமும் இல்லாமல் அவன் மீது நன்றி உணர்வு மேலிட்டது இவனுக்கு!!

அவளும் இந்த வழியில்த்தானே செல்வாள் எனும் எண்ணமே, உற்சாகம் கொள்ள வைக்க, கிரிக்கட் மறந்து வீதியையே விழி ஆக்கிரமித்திருந்தது..

“இன்று எப்படியாவது சொல்லித் தொலைக்க வேண்டும்..! ” மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்..

அதோ!! அவள்தான்.. குனிந்த தலை நிமிராமல் எப்படித்தான் வீதிகளை இப்பர்தா தேவதை கடக்கின்றதோ!!

இதயத் துடிப்பு, துல்லியமாக கேட்க, எதுவும் புரியவில்லை… இதோ.. அவனை கடந்து போகின்றாள்…

” சொல்லண்டா” என ஏதோ ஒரு அசரீரி அலற,

“என்ன சொல்லப்போகிறாய்.. “

அப்போது பட்டி தொட்டியெல்லாம் பிரபலமான அப்பாடலின் ஆதி அந்தம் ஏதுமின்றி, அது மட்டும் வெளியே குதித்தது..

கேட்டிருக்கும்.. நிச்சயமாக அவளுக்கு கேட்டிருக்கும்… பதட்டம் இன்னும் குறையாமல் ஆசுவாசப்படுத்த எத்தனித்த அக்கணத்தில், காதை உராய்ந்து கொண்டு பந்து மதிலை ( பவுண்ட்ரி ) முத்தமிட்டுவிட்டு முன்னே விழுந்திருந்தது.

“சொல்லி நீங்க நொட்டின போதும் மண்ணாங்கட்டி போள ஒழுங்க புர்ரா”

அவனேதான்! படுபாவி! நாசமறுவான்..

அவள் கொடுப்புக்குள் சிரித்தவாறே கடந்தது போல எனக்கு தோன்றியது.. ச்சே.. அது பிரமை என அப்போதே புரிந்தது..

இன்று வரைக்கும் அப்படித்தான் நம்பிக் கொண்டிருக்கின்றான் அவன்..!

96 உண்மையில் 96 றே தான்.!

( யாவும் கற்பனை )

பகிர:

மறுமொழி இடவும்

உங்கள் மின்னஞ்சல் வெளியிடப்பட மாட்டாது தேவையான புலங்கள் * குறிக்கப்பட்டன